Ik sitt in Goorn 

Gaud`n Dach ok mien Blaumen un Vagelveih. Upstahn föl mi gar nich swor.

Ik freute mi juuch werrer tau bekieken. Nu sitt ik up mien Bänk ünnert Dack un drink mien Cappuccino, dröm so vör mi hen. Ik lot mi dat richtig gaut gahn.  Jeden Daach an`n  Morgen sitt ik hier in`n  Drögen, uk Rägenwäder spält kein Rull, kann mi nicks andaun. 

Von hier ut künn ik nu ganz gaut denn Blick up mien Goorden gleiten laten. Ik kiek bäten neger, männigmal gifft dat väl tau seihn. De Sünn`, se warmt all düchtig. De väle Rägen hett vör frischet Gräun sorgt. Oeverall wast wat. De Blaumen bläuhn witt un gäl. Dat Gäl lücht as de Sünn`. Wat güng mi dat ditt Johr doch gaut. De Sünn`schient all tämlich dull. Ik mücht liekers nich in`n  Stuw sitten. Lütte Vagels singen lut. Männig ein Sprak kenn`ik all. Sei sitten up Struk un Böm. Sei fleigen mihrstens dortwischen rüm. Disse Tweibeiner mit Flünken singen, schriegen un strieden sik manigmal uk. Een Swoelk buucht ehr Nest bi mien Braurer. Is tauschön von mien Bänk ut antaukieken. De nesseln oewerall. 

Ik lech mi up de Luer, wull weiten wecker dat sünd. Uppassen möt man. Dor kümmt` n Hupen an Vagels tausamen. Ruckzuck warden sei verwesselt. Näbenbi käm ik mi as so`n Oort von Vagelkundler vör. Ogen un Ohrn sünd geäuwt, üm uk denn Letzten tau erkunden. Späder kümmt een Sparling up mi tau, sett sik vör mi hen. In aller Rauh blifft hei sitten. Hei kickt mi an un rauht sik ut. Ik wür geduldig täuben, wat hei woll vör hett. Flugs flücht hei wech.

 

Jeder Dach is anners. Mal so, un denn ok werrer so. Mien Oogen künnen sik nich satt seihn. Wekker an Sowat sein Hoeg hett, is rieklich beschenkt. 

De Stun`n  hett tein slagen. Ward sachtens Tied uptaustahn. Ik möt noch in´n Stadt. Giern wür ik so`n Tied noch bliewen. Ümmer werrer köm dat Gefäuhl up, dat dit doch allemal dat Richtig weer. Disse Biller im Goorn mücht ik nich missen.

 

Ik weer hiermit vull taufräden. Mi is klor worden, `n Stück Paradies is mien Goorden un ik middenmank. Man gaut so, denn ik mücht nich mihr missen. 

De Stadtminsch denkt villicht an Malligkeit, orre secht: Büst  woll`n bäten meschugge. Kennt oewer von de Vagels binah kein-ein Namen mihr. Glöf man, dat gifft dat. Väle Minschen gäben sik mit Flora un Fauna gor nich af. Dat ward mi nu eens argern.  

 

 

Na de Aust

 

Erntefest, dat weer fräuher dat Fest in`t Johr. All Lü` in` Dörp keemen tauhop. Sei deeden gaut äten un drinken, danzten bät in de Nacht. Nu wull Korl na Hus. Hei föllt schon oewer sien eegen Been. Sien Fohrrad is wech. Wat dat verwesselt wür orrer müt Absicht wechnommen weer, is nu egal. Korl brukt een Fohrrad. Dor schüwt Lisa müt ehren Drahtesel vörbi. „Lisa holl an.“ De Deern versteiht Korl verkiehrt un glöwt, dat Korl endlich begrippt. De Fru treckt ehrn Pullower ut, dann de Büx un seggt: „Korl nu kannst hebben, wat du wist.“  Korl grippt dat Fohrrad un föhrt dwast na Hus.